Berfin Doğanay
Kayıtlı Üye
- Mesajlar
- 80
Günlük hayatta aynaya baktığımda çok büyük bir sorun yok gibi hissediyorum ama fotoğraflar işin rengini değiştiriyor. Özellikle tepeden ya da ışığın güçlü olduğu ortamlarda çekilen fotoğraflarda saçlarım gözüme inanılmaz seyrek görünüyor. O karelere baktıkça bütün moralim düşüyor ve gün boyu aklımdan çıkmıyor.
Beni en çok yoran şey, bu durumun başkalarının çektiği fotoğraflarda fark edilir hale gelmesi. “Gerçekten insanlar da beni böyle mi görüyor?” sorusu kafamda dönüp duruyor. Fotoğraf çektirirken açı düşünmeye başladığımı fark ettim. Eskiden hiç umursamadığım şeyler şimdi keyfimi kaçırıyor. Saç yüzünden kendimi kısıtlıyor olmak çok can sıkıcı.
Işık, açı, kamera kalitesi gibi şeylerin etkili olduğunu biliyorum ama yine de her karede aynı hissi yaşamak kolay değil. Aynada fark etmediğim bir şeyi fotoğrafta görmek insanın algısını değiştiriyor. Bu yüzden bazen fotoğraflardan kaçıyorum, bazen de kendime çok acımasız davrandığımı düşünüyorum.
Bu durumu yaşayanların deneyimleri bana gerçekten iyi gelir.
Fotoğraflarda saçlarını seyrek görüp buna çok takılan ve zamanla bu hissi aşabilen oldu mu?
Beni en çok yoran şey, bu durumun başkalarının çektiği fotoğraflarda fark edilir hale gelmesi. “Gerçekten insanlar da beni böyle mi görüyor?” sorusu kafamda dönüp duruyor. Fotoğraf çektirirken açı düşünmeye başladığımı fark ettim. Eskiden hiç umursamadığım şeyler şimdi keyfimi kaçırıyor. Saç yüzünden kendimi kısıtlıyor olmak çok can sıkıcı.
Işık, açı, kamera kalitesi gibi şeylerin etkili olduğunu biliyorum ama yine de her karede aynı hissi yaşamak kolay değil. Aynada fark etmediğim bir şeyi fotoğrafta görmek insanın algısını değiştiriyor. Bu yüzden bazen fotoğraflardan kaçıyorum, bazen de kendime çok acımasız davrandığımı düşünüyorum.
Bu durumu yaşayanların deneyimleri bana gerçekten iyi gelir.
Fotoğraflarda saçlarını seyrek görüp buna çok takılan ve zamanla bu hissi aşabilen oldu mu?
